Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
23 / 8 / 2020

Έχω διαβάσει κάποιους να γράφουν ότι είναι φυσικό σε εποχές πανδημίας ο κόσμος να αισθάνεται αβεβαιότητα και φόβο, και να πανικοβάλλεται, και να στρέφεται σε θεωρίες συνωμοσίας και άλλους παραλογισμούς. Αν και νομίζω πως αυτό δεν είναι λάθος – όντως, μπορεί να ισχύει σε πολλές καταστάσεις που προκαλούν γενικευμένο φόβο – δεν νομίζω ότι ισχύει παρά μόνο εν μέρει στην περίπτωση του κορονοϊού.

Ναι, το παραδέχομαι, έχουν ακουστεί διάφορες συνωμοσιολογικές αρλούμπες και τρελές υποθέσεις για τον Covid-19. Αλλά, ασχέτως αν αυτές έχουν καμία σοβαρότητα ή όχι (και συνήθως δεν έχουν), δεν μπορείς παρά να παραδεχτείς ότι η περίπτωση αυτής της πανδημίας, από μόνη της, και βλέποντάς την ουδέτερα και αντικειμενικά, έχει κάτι το περίεργο.

Εμένα προσωπικά μ’ενδιαφέρει και από σουρεαλιστικής άποψης. Είναι σαν κακό όνειρο που γλίστρησε κατά λάθος μέσα σ’αυτή την πραγματικότητα.

Ασχέτως της σουρεαλιστικής της προσέγγισης όμως η υπόθεση του κορονοϊού δεν είναι μόνο επικίνδυνη αλλά μοιάζει και ύποπτη.

Εγώ δεν είμαι συνωμοσιολόγος. Ψάξε σ’αυτό το blog, ή στο κεντρικό μου site κι άμα βρεις τίποτα το συνωμοσιολογικό σφύρα μου. Ναι, έχω γράψει για κάποια μυστικιστικά/σουρεαλιστικά θέματα, και έχω γράψει κάποια «αντιδραστικά» κείμενα γιατί νομίζω πως η κοινωνία μας υποφέρει από πολλά κακώς κείμενα. Αλλά τίποτα από αυτά δεν είναι εκείνο που χαρακτηρίζουμε «συνωμοσιολογικό». Η συνωμοσιολογία μ’ενδιαφέρει κυρίως από σουρελιαστικής άποψης, χωρίς να θέλω να μειώσω τη σοβαρότητα κάποιων θεωριών που έχουν όντως αληθινό ενδιαφέρον.

Όμως δεν χρειάζεται να είσαι συνωμοσιολόγος για να καταλαβαίνεις ότι κάτι δεν πάει καλά μ’αυτή την κορονοπανούκλα. Απλά χρειάζεται να τη δεις αντικειμενικά και με καθαρό μυαλό.

Κάποιοι έχω δει να λένε ότι οι «συνωμοσιολόγοι» που αμφισβητούν την όλη κατάσταση με τον κορονοϊό είναι «ανεγκέφαλοι». Μάλλον το αντίθετο ισχύει. Όσοι το πιστεύουν αυτό μού φαίνονται πραγματικά ανεγκέφαλοι, αν όχι και μισαλλόδοξοι.

Στάσου λίγο και δες κάποια απλά δεδομένα που μοιάζουν ύποπτα με την περίπτωση του Covid-19 (τα οποία δεν έχουν ούτε σχέση με εξωγήινους, ούτε με τους Ιλουμινάτι, ούτε με φιδανθρώπους):

1. Γιατί, από την αρχή κιόλας, έγινε τόση μεγάλη φασαρία μ’αυτή την πανδημία; Είναι η πρώτη φορά που πανδημία παρουσιάζεται στον κόσμο; Όχι. Άλλες, μάλιστα, ήταν πιο επικίνδυνες, και στην εξάπλωσή τους και στην πιθανότητα να πεθάνεις από αυτές. (Στην Ελλάδα, η πιθανότητα να κολλήσεις τώρα είναι μόλις 0,075%.) Κι όμως για την πανδημία του Covid-19 χάλασε ο κόσμος από την πρώτη μέρα κιόλας. Έφτασαν μέχρι και στο σημείο να κλείσουν τα πάντα (lockdown) χωρίς πραγματικά καλή δικαιολογία. Γιατί; Η εξάπλωση δεν ήταν τόσο μεγάλη που να το δικαιολογεί αυτό. Θα έπρεπε να ήταν ο Μαύρος Θάνατος για να το δικαιολογεί αυτό. Ποτέ ξανά δεν έχει γίνει. Παρουσίαζαν εξαρχής την πανδημία Covid-19 ως κάτι το «πρωτόφαντο» ενώ, καταφανώς, δεν ήταν κάτι το πρωτόφαντο. Το μόνο πρωτόφαντο ήταν η αντίδραση των ΜΜΕ και των κυβερνήσεων.

2. Τρομερή μισαλλοδοξία, εκφοβισμός, και λογοκρισία. Οι πάντες προσπαθούσαν να κάνουν να το βουλώσουν όσους διαμαρτύρονταν, σαν ξαφνικά να είχαμε πάψει να έχουμε δημοκρατία και ελευθερία του λόγου επειδή το θέμα ήταν υγειονομικό. Και τι έγινε αν ήταν το θέμα υγειονομικό; Καταλύεται η δημοκρατία; Ακόμα και το Facebook και το YouTube έσβηναν κείμενα και βίντεο που αντιδρούσαν στα μέτρα για τον κορονοϊό. Παράλογο μέχρι αηδίας. Ακραία φασιστικό για μια τέτοια περίπτωση. Δεν δικαιολογείται με τίποτα.

3. Ο κορονοϊός αρχικά φαινόταν επιλεκτικός. Χτυπούσε μόνο τις πιο εξελιγμένες χώρες του κόσμου· τις άλλες δεν τις άγγιζε. Γιατί; Έμοιαζε σχεδόν στοχευμένο. Δεν είχε κανένα κεντρικό σημείο εξάπλωσης. Ήταν σαν να ρίχνεις βόμβες αποδώ κι αποκεί σε διάφορα επιλεγμένα σημεία του παγκόσμιου χάρτη.

4. Πολλές διασημότητες επηρεάστηκαν πολύ γρήγορα από τον κορονοϊό... Σκέψου τώρα: Ποιες είναι οι πιθανότητες να συμβεί αυτό; Το να κολλήσεις κορονοϊο είναι, αντικειμενικά, πολύ μικρή πιθανότητα. Το να είσαι διασημότητα είναι επίσης πολύ μικρή πιθανότητα· ένα πολύ μικρό μέρος του πληθυσμού είναι διασημότητες. Κάνε τώρα τον πολλαπλασιασμό και δες πόσο τραγικά μικρή είναι η πιθανότητα να κολλήσουν κορονοϊό οι διασημότητες. Κι όμως, κόλλησαν αρκετές διασημότητες, κι αμέσως βγήκαν στα ΜΜΕ και έλεγαν πόσο φριχτό είναι και προσέχετε μην κολλήσετε κι εσείς... Στημένο; Έλεγαν ψέματα; Κάποιος τούς είχε δηλητηριάσει εσκεμμένα με κορονοϊό; Τίποτα από αυτά; Δεν ξέρω. Απλά οι πιθανότητες εδώ είναι κουλές. Τελείως κουλές.

5. Οι επιδημίες γενικά κολλάνε εκεί όπου συνωστίζεται πολύς κόσμος. Αυτό σημαίνει ότι στις σύγχρονες πόλεις, λογικά, τα περισσότερα κρούσματα κορονοϊού θα έπρεπε να προέρχονται από τα μέσα μαζικής μεταφοράς. Θυμήσου ότι, κατά πρώτον, στην αρχή δεν ήταν καν υποχρεωτικό να φοράς μάσκα στα ΜΜΜ – λάθος, φυσικά. Αλλά, και τώρα, που είναι υποχρεωτικό να φοράς μάσκα, νομίζεις ότι πραγματικά αυτή η πάνινη μάσκα σε προστατεύει; Δεν σε προστατεύει, ειδικά όταν είναι πολύς κόσμος μέσα στο όχημα. (Έχω γράψει σε προηγούμενα post για τις μάσκες.) Κανονικά, θα έπρεπε να κολλάνε το μικρόβιο σαν τρελοί από τα ΜΜΜ περισσότερο απ’οπουδήποτε αλλού. Κι όμως αυτό δεν συμβαίνει. Πού ακούμε ότι κόλλησαν Covid-19; Σ’έναν γάμο κάπου σ’ένα χωριό, σε μια συναυλία σε μια περιοχή. Σε τέτοια πράγματα. Ναι, και εκεί υπάρχει συνωστισμός· αλλά πόσες είναι οι περιπτώσεις συνωστισμών σε ΜΜΜ και πόσες σε γάμους και συναυλίες; Προφανώς, μιλάμε για μια τεράστια διαφορά. Γιατί, λοιπόν, συμβαίνει αυτό; Δεν γνωρίζω, φυσικά. Όμως είναι παράξενο· και, ξέρεις... ίσως επειδή σε γάμους και συναυλίες τρώνε και πίνουν. Απλά λέω... Βγάλε τα δικά σου συμπεράσματα.

6. Αρχικά, μας έλεγαν ότι ο κορονοϊός πλήττει περισσότερο τους ηλικιωμένους. Λογικό, βέβαια, γιατί έχουν κι άλλα προβλήματα και κινδυνεύουν πιο πολύ από επιδημίες. Τώρα τελευταία, όμως – όλως τυχαίως – τελείως ξαφνικά – ο κορονοϊός άρχισε να επηρεάζει τις πιο μικρές ηλικίες! Τι γίνεται τελικά μ’αυτό τον κορονοϊό; Έχει νοημοσύνη μήπως; Είναι κάποιος δαίμονας; Τι είναι; Γιατί, έτσι όπως μας τα παρουσιάζουν τα πράγματα, δεν βγάζουν νόημα. Είναι τη μια έτσι, την άλλη αλλιώς.

7. Αρνούνται να παραδεχτούν ότι οι πάνινες μάσκες δεν προσφέρουν παρά την πιο στοιχειώδη προστασία. Ουσιαστικά μηδενική σχεδόν. Δε λέω να πουν να μην τις φοράμε, πχ, στα ΜΜΜ όπου μπορεί κάτι να προσφέρουν. Αλλά γιατί τέτοια μανία να φοράμε άχρηστες μάσκες ακόμα και στον φούρνο, ενώ είναι αρκετό να μη μπαίνουν πάνω από 2-3 πελάτες μέσα στο κατάστημα; Άκουσες εσύ κανείς να κολλήσει Covid-19 από φούρνο;

8. Τι είναι αυτοί οι ασυμπτωματικοί που φέρουν το μικρόβιο χωρίς να το δείχνουν; Δεν υπάρχει καμιά ουσιαστική απόδειξη ότι όντως υπάρχουν, ή ότι όντως κανένας κολλάει από αυτούς. Απλά λένε ότι λογικά πρέπει να υπάρχουν. Είναι σαν να πιστεύεις σε φαντάσματα. Δεν έχει καμιά βάση. Οτιδήποτε άλλο θα μπορούσες να υποθέσεις έτσι ότι «υπάρχει».

9. Δε θα καθίσω τώρα να μπω σε λεπτομέρειες γι’αυτό το θέμα, γιατί υπάρχουν πολλές πληροφορίες ήδη στο Διαδίκτυο που αν ψάξει κανείς μπορεί να τις βρει, αλλά πολύ σύντομα ύστερα από την εμφάνιση του Covid-19 άρχισαν να κυκλοφορούν διάφορες βρόμες για τον Μπιλ Γκέιτς, τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, τις φαρμακοβιομηχανίες, και όλους αυτούς τους καλόκακους ανθρώπους που θέλουν το καλόκακο μας. Δεν μπορεί όλα να είναι αβάσιμα. Όπου υπάρχει καπνός, υπάρχει και φωτιά.

11. Τώρα ο πρωθυπουργός μας δηλώνει πως θα μοιράζει δωρεάν εμβόλια. Πότε ξανά είχε δείξει καμιά ελληνική κυβέρνηση τέτοια «γενναιοδωρία»; Γιατί δεν δείχνει την ίδια γενναιοδωρία και για άλλα προβλήματα – όπως για τους αστέγους, ας πούμε;

12. Πού πήγε το 10;

*

Η όλη κατάσταση φέρνει ύποπτα στο μυαλό μεθόδους βασανιστηρίων.

Πάρε κάποιον, κλείσε τον σ’ένα μπουντρούμι, μην του επιτρέπεις να κάνει τίποτα, λέγε του συνέχεια διάφορες μαλακίες για να τον τρομοκρατείς, ρίχνε του και κάνα χέρι ξύλο κάπου-κάπου. Λέγε του, επίσης, ότι είναι άρρωστος, πολύ άρρωστος, ασχέτως αν το καταλαβαίνει ή όχι.

Βγάλε τον μετά από κάποιο καιρό από εκεί και δώσε του ένα «μαγικό φίλτρο» που θα τον θεραπεύσει από την αρρώστια του. Αν το πάρει, όλα εντάξει, μπορεί να φύγει. Αν όχι, θα πρέπει να τον ξαναβάλουμε μέσα γιατί θα είναι ακόμα πολύ άρρωστος...

Η ψυχιατρική από χρόνια χρησιμοποιούσε τέτοιες «ευγενείς μεθόδους». Για το καλό των υποτιθέμενων ασθενών πάντα, φυσικά... Τώρα η πρακτική αυτή φαίνεται σαν νάχει εξαπλωθεί και προς τη γενική ιατρική.

Οι γιατροί είναι επικίνδυνοι. Και προτού αρχίσει κάποιος να λέει για «επιστήμονες» και «ειδικούς» και τέτοιες φανφάρες, ή να με βρίζει, ένα θα πω: Ο πατέρας μου είναι γιατρός (αν και συνταξιούχος πλέον). Οπότε, δεν εννοώ ότι όλοι οι γιατροί είναι καθάρματα. Οι γιατροί, όμως, έχουν τη δυνατότητα να είναι επικίνδυνοι. Και περισσότερα γι’αυτό ίσως να γράψω σε επόμενο post.

 

(Τυχόν τυπογραλφικά λάλθη, λόγω μεγέθους κειμένου, θεωρήστε τα απλά εσκεμμένα. Εγώ δεν κάνω λάθη – είμαι αλάνθαστος – πάντα ο δαίμων του πληκτρολογίου φταίει.)

 

 

Επίσης . . .

Βιβλιοκριτική: Swords and Deviltry· Swords Against Death, του Fritz Leiber


Έχω δύο ανθολογίες που περιλαμβάνουν, συνολικά, όλες τις ιστορίες του Fritz Leiber με τον Fafhrd και τον Gray Mouser. Παλιότερα, είχα διαβάσει μια ιστορία από τη δεύτερη ανθολογία· δεν θυμάμαι ποια ακριβώς, αλλά θυμάμαι ότι μου άρεσε. Τώρα, αποφάσισα να διαβάσω και τις δύο ανθολογίες, ξεκινώντας από την πρώτη, κανονικά.

Έχω ακούσει πολλά για τον Fritz Leiber, ειδικά για τις ιστορίες του με τον Fafhrd και τον Gray Mouser στην Lankhmar, και μάλιστα από διάφορους γνωστούς συγγραφείς (όπως Moorcock, για παράδειγμα). Οι περισσότεροι φαίνεται να τον θαυμάζουν: ίσως να τον θεωρούν και κάτι το ιδιαίτερο. Αυτό είχε δημιουργήσει μέσα στο μυαλό μου μια κάποια εντύπωση για τον Leiber η οποία δεν βγήκε πραγματική, δυστυχώς. Δεν απογοητεύτηκα ακριβώς από όσα που έχω διαβάσει ώς τώρα, αλλά δεν ήταν και εκείνο που περίμενα. Περίμενα κάτι που θα με συνεπάρει και θα με ξαφνιάσει όπως το Amber του Zelazny· όμως δεν είναι τέτοιο πράγμα. Όχι για εμένα, τουλάχιστον.

Μέχρι στιγμής έχω διαβάσει τα πρώτα δύο βιβλία – το Swords and Deviltry και το Swords Against Death – δηλαδή, τη μισή πρώτη ανθολογία. Αυτά τα δύο βιβλία, φυσικά, περιλαμβάνουν διάφορες ιστορίες, διάφορες περιπέτειες του Fafhrd και του Mouser. Μην ξεχνάτε ότι ο Leiber έγραφε για περιοδικά, οπότε υποχρεωτικά οι ιστορίες είναι μικρού μήκους η καθεμία· όμως είναι πολλές. Και εδώ δεν είναι τοποθετημένες με τη σειρά που τις έγραψε ο Leiber, αλλά με την ιστορική τους συνέχεια – έτσι όπως ο Leiber τις κατέταξε ύστερα από χρόνια. Οι ιστορίες, όμως, που είχε γράψει παλιότερα διαφέρουν αρκετά από τις νεότερες – και το καταλαβαίνεις εύκολα ότι γράφτηκαν πριν. Αυτές οι παλιότερες ιστορίες είναι απλές περιπέτειες όπου δυο τυχοδιωκτικοί ήρωες συναντούν κάτι παράξενα ή επικίνδυνο, ή και τα δύο μαζί, και κάπως το προσπερνάνε ή το κατατροπώνουν, και συνεχίζουν τον δρόμο τους, πηγαίνοντας σε άλλες περιπέτειες. Οι νεότερες ιστορίες μοιάζει να έχουν περισσότερο υπόβαθρο και να ασχολούνται πιο πολύ με τον κόσμο γύρω από τους ήρωές μας, καθώς και με το ποιοι πραγματικά είναι αυτοί, και τι θέλουν. Γενικά, είναι πιο γεμάτες, ας πούμε, από πληροφορίες. Οι δύο πρώτες ιστορίες, δε, στο Swords and Deviltry είναι ξεκάθαρα ιστορικό υπόβαθρο του Fafhrd και του Mouser· και είναι και οι δύο αρκετά καλές. Προσωπικά, προτιμώ αυτή του Mouser: είναι τρομερά διαβολική και ατμοσφαιρική. Αυτή του Fafhrd είναι... έτσι κι έτσι· και νομίζω ότι κάποιος θα μπορούσε να την ονομάσει ακόμα και «μισογύνικη» με όλες αυτές τις «καταπιεστικές γυναίκες-μάγισσες» της φυλής του Fafhrd· αλλά δεν πιστεύω ότι η πρόθεση του συγγραφέα ήταν τέτοια.

Το γεγονός, όμως, ότι μπλέκει ιστορίες που έγραψε παλιότερα με ιστορίες που έγραψε μετά δημιουργεί κάποια κενά, ίσως και κακώς εννοούμενες παραδοξότητες. Αν και καταφέρνει αρκετά καλά να συνδέσει μεταξύ τους όλες αυτές τις ιστορίες που έγραψε σε διαφορετικές χρονικές περιόδους, σου δίνεται η εντύπωση ότι μερικά πράγματα δεν δένουν ακριβώς. Και το πιο χτυπητό είναι ότι στην πρώτη ιστορία με τον Gray Mouser – αυτή την ιστορία που μου άρεσε πάρα πολύ – ο Mouser είναι μάγος, και κάνει μάλιστα κάποιες πολύ διαβολικές και ισχυρές μαγείες. Στις επόμενες ιστορίες, ωστόσο, δεν φαίνεται ο Mouser να έχει καμία μαγική γνώση! Πώς είναι δυνατόν αυτό; Εγώ περίμενα ότι κάπου και στις επόμενες περιπέτειες ο Mouser θα έκανε κάτι το μαγικό. Μετά από δύο ολόκληρα βιβλία, όμως, δεν έχει κάνει τίποτα...

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Σεπτεμβρίου (22/9)


Η «σατανική» Σταχτοπούτα του Netflix — Έξι Μέρες στον Luna One — Solarpunk πραγματικότητα — Η «κοσμική αμνησία» των μαύρων τρυπών — Το κρυφό περιοδικό επιστημονικής φαντασίας — Ιστορίες με λυκανθρώπους (1828-1931) — Οι παράξενες ιστορίες του Bertram Atkey — Ιστορίες με τρολ — Professor H's Wayback Machine — Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων της επιστημονικής φαντασίας — Εικονογραφήσεις του Harry Clarke για τα παραμύθια του Hans Christian Andersen — Paul Vincent Woodroffe (1875–1954) — Ντοκιμαντέρ για την επιστημονική φαντασία και άλλα σχετικά — 10 B-movies επιστημονικής φαντασίας — Symphonie Fantastique — Ένα παλιό βιβλίο «μεταμορφώσεων» — Η τέχνη του Eugene Tssui — Zendik Farm Arts Commune — King Gizzard & The Lizard Wizard — και πολύ περισσότερα έρχονται στο LinX

 

Το Σκοτάδι Γελά — Το Κλεμμένο Βασίλειο, Τόμος 2


Έχοντας πάρει την πόλη της Όσβελακ από τα χέρια των ανθρώπων της Σφετερίστριας, ο Πρίγκιπας Κάλνεντουρ ωλ Κάρνελεκ, η Κόμισσα Χάνκαθιρ αλ Νασόλντουν, και οι σύντροφοί τους βλέπουν ξεκάθαρα ότι ο πόλεμός τους για την ανάκτηση του Βασιλείου τώρα αρχίζει – ένας πόλεμος άμεσα συνδεδεμένος με την ίδια τους την επιβίωση. Στρέφουν το βλέμμα τους προς τη Βορσίραθ, στις Κάτω Ακτές, και επιδιώκουν να επιστρατεύσουν συμμάχους προκειμένου να αντιμετωπίσουν την απειλή που αντιπροσωπεύει.

Ο Κάλνεντουρ ταξιδεύει με τον Έλκερθιν τον Θανατογέννητο για να συναντήσει ένα χαμένο παιδί του και για να τον βοηθήσει να συγκεντρώσει μαχητές από τους παρανόμους του Βασιλείου... ένας από τους οποίους αποδεικνύεται παλιός γνωστός του Πρίγκιπα και του δίνει κάποιες απαντήσεις για το αινιγματικό παρελθόν του.

Η Λοτρίνθα ωλ Νάλδεκερ, μαζί με τον Ραμάλθιν αλ Ένερκαβ και τη Σιράλια’χοκ ωλ Κίριβεμ, οδηγείται στη γενέτειρά της από τον Αρχικαλεστή του Πεπρωμένου και τους ακόλουθούς του, όπου κίνδυνος καραδοκεί για εκείνη πίσω από κάθε σκιά. Ο πραγματικός κίνδυνος, όμως, που πρέπει να φοβάται δεν είναι αυτός που νομίζει...

Και η Χάνκαθιρ αλ Νασόλντουν, η Κόμισσα των Σκιών, ερευνά το παρελθόν της Κομητείας της προκειμένου να ανακαλύψει τα μυστικά των Σκοτεινών Ακόλουθων: και καταλήγει σε μέρη που δεν φανταζόταν ότι μπορεί να υπήρχαν.

Ενώ ο Πρίγκιπας Κάλνεντουρ και οι σύμμαχοί του παλεύουν για την απελευθέρωση του Βασιλείου από τα δεσμά της Ζώθμαλιρ αλ Μακμάρνουν, πίσω από τον αγώνα τους μια δύναμη που έχει τραφεί από το μίσος και την απόγνωση απλώνεται σαν μόλυνση που αποσκοπεί να τους καταστρέψει όλους...

Κατεβάστε το